Mehmet Kahvecioğlu
DENİZ MAVİSİ GÖZLERİYLE BAKAN ADAM

BAŞAK SARISI SAÇLARININ ALTINDAN

 

Milli Eğitim Bakanlığı iki bin bir yılının baharında, uygulamalarda birliği sağlamak amacıyla, Ege Bölgesi’ndeki illerin lise müdürlerini, İzmir’de toplantıya çağırmıştı. Ben de bu toplantıya Denizli Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi müdürü olarak katılmıştım.
Orada, Ortaöğretim Genel Müdürümüz Hüseyin Atılgan, “etkili ve eğitimci kişiliği önde olan yönetici” olmanın ne demek olduğunu anlatıyordu. Toplantının konusunu örneklerle pekiştirmeye başlamıştı ve: “Bizim, Ortaklar (Aydın) Öğretmen Okulundaki öğrencilik yıllarımızda müdür başyardımcısı olan Mehmet Kahvecioğlu öğretmenimiz erkek öğrencilerin saçlarına çok karışırdı. Neredeyse hepimizin onunla saç konusunda yaşadığı bir anısı vardır. Ancak, bizi saçlarımızla ilgili uyarılarında asla incitmez, arkadaşlarımızın yanında mahcup etmezdi ama dediklerini de unutmaz, uyarılarının takipçisi olurdu. Bundan dolayı ondan hem çekinirdik hem de büyük saygı duyardık… O etkili ve eğitimci kişiliğin özelliklerini buluşturabilmiş çok değerli bir öğretmenimizdi, yöneticimizdi…” Diye anlatmıştı, yıllar öncesinde yaşadıklarını…
Toplantıya ara verildiği zaman hemen Genel Müdürümüz Hüseyin Atılgan’ın yanına gitmiştim ve heyecanla: “Sayın müdürüm ben de Mehmet Kahvecioğlu’nun öğrencisiyim… Gönen (Isparta) Öğretmen Okulu’ndaki öğrencilik yıllarımızda bizim müdürümüzdü, bizlerde bıraktığı etki de sizin duygularınız gibiydi…” deyince, hemen beni kucakladı ve yanındakilere dönerek övgüyle: “Gördünüz mü? Bizim farkımız her yerde belli olur.” Demişti.
Daha sonra beni yanına oturtarak, senin de, benim de buralarda bulunmamızda işte o büyük eğitimcinin unutulmaz emekleri vardır.” Demişti. Farkında olmadan, kendiliğinden Mehmet Kahvecioğlu’yla ilgili uzunca bir sohbete koyulmuştuk. Üstelik konulardan biri de yine saç üzerine benim yaşadığım ilginç bir anıydı.

“Gönen Öğretmen Okulu’nda dördüncü sınıf öğrencisiydim. Gündüzlü olarak okuduğum için benim okuldaki ilk yılım sayılırdı. Okulumu ve arkadaşlarımı çok seviyordum. Öğretmenlerimiz alan bilgileri ve davranışlarıyla öğrencilerine model olmuş unutulmaz eğitimcilerdi. Okul müdürümüz Mehmet Kahvecioğlu ise görüntüsüyle ve törenlerdeki konuşmalarıyla çok saygın, öğrencilerle ilişkilerinde çok sevecen bir kişilik sergiliyordu. Geniş bir alana dağılmış derslikler, atölyeler, spor sahaları, yemekhane ve yatakhaneleriyle okulumuz yeşillikler içindeki bir üniversite yerleşkesini andırıyordu.
Köy Enstitülü yıllardan kalan bu geniş alanda, her bir birimin ayrı ayrı öğrencilerden seçilmiş haftalık nöbetçileri oluyordu. Birde son sınıflardan bütün nöbetçilerin başkanı olan bir öğrenci görevlendiriliyordu.
Her haftanın başında bayrak töreninde, bir önceki haftada tutulan nöbetin değerlendirilmesinden sonra, başarılı birim nöbetçilerine birer kitap hediye ediliyordu. Ardından da yeni haftanın nöbetçi başkanına görev devir teslimi yapılıyordu.
Bizim sınıfın nöbet yeri yukarı işlikteydi. Burada resim-iş dersinde yapılan mukavva, ahşap ve metal işlerinin çalışmalarının yapılabileceği donanımlı bir atölye vardı. Nöbetçi öğrenci atölyeyi açar, temizler, dersi olan öğrencilere çalışması sırasında ihtiyaç duyduğu araç gereci verirdi. Atölyede öğretmenlerin yardımcısı gibi onlara hizmet ederdi. Günün sonunda da ortalığı toplayıp, işliği kapatırdı.
Benim nöbetçi olduğum günlerde, okulumuza yeni gelen genç resim öğretmenlerimiz Meral ve Şule Hanımların bu atölyede çok yoğun bir çalışmaları vardı. Sanırım bir tiyatronun veya bayram hazırlığının dekoruyla ilgili bir çalışmaydı bu, tam olarak anımsayamıyorum. Çok sevdiğim öğretmenlerimle beraber bende elimden gelenin fazlasını yapmaya çalışmıştım. Bu çalışmalarımla birlikte nöbetimin gereği olan çalışmalarımı da aksatmadan yürüttüğüm için öğretmenlerimden çok sık övgüler almıştım.
Evet, benim nöbetçi olduğum haftanın nöbetçi başkanı son sınıf öğrencisi abimiz, bayrak töreninden önce raporunu okudu. Okul müdürümüz söz aldı ve başarılı bulduğu bu nöbet dönemi için teşekkür ederek, başarılı birim nöbetçilerini yukarıya yanına çağırdı. Okunan isimlerden biri de benimkiydi... Heyecanlanmıştım… Koşarak yukarı çıktım. Müdürümüz Mehmet Kahvecioğlu nöbetçi başkandan başlayarak hepimize birer adet ‘Sait Faik’te İnsan Sevgisi’ kitabı vermeye başladı. Sıra bana gelmişti… Kitabımı müdürümüzün elinden alırken iyice yanıma yaklaşarak yalnız benim duyabileceğim kısık bir sesle ‘Ulan teres (bu sözcük müdürümüze özgü bir söylemdi) senin saçlarında pek uzunmuş…’ Dedi. Bütün okulun ve öğretmenlerimizin önünde, bana, sanki onlarda duymuş gibi geldiği için mahcup olmuştum. Hemen durumu anlayan müdürümüz eliyle saçlarımı okşayarak; ‘Ama sana da yakışmış canım…’ Diyerek gönlümü almıştı ve durumu kurtarmıştı. İşte o anda karşımda; başak sarısı saçlarının altından deniz mavisi gözleriyle bakan babacan bir adam: Mehmet Kahvecioğlu duruyordu…”

Anlattıklarımı can kulağıyla dinleyen Genel Müdürümüz Hüseyin Atılgan, saçlarımı eliyle karıştırıp, “Ama bak gerçekten doğru söylemiş…” Deyince, hepimiz kahkahayla gülüşmüştük…

Sevgili öğretmenimiz Mehmet Kahvecioğlu, yıllar sonra Gönen’deki bir buluşmamızda yapmış olduğunuz konuşmada: “…Yavrularım her gün düşlerimde sizleri görüyorum… Gönen’de Değirmen Deresin’de yolda belde, yukarı sahada maç izlerken görüyorum sizleri… Ortaklarda Adabelen’de gezinirken görüyorum öğrencilerimi…” Diye, duygu dolu sözler söylemiştiniz.
Evet, bizler yani sizin öğrencileriniz de, başardığımız her işte aştığımız her zorlukta, sizden aldığımız gücü hissediyoruz,  sizi anıyoruz saygıyla, özlemle…

[1] — Denizli Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi Müdürü, Sanat tarihi öğretmeni, 1976 Gönen Öğretmen okulu mezunu